تو می آیی اما صد افسوس که قدم در رویا های من نمی گذاری
لحظات تنهایی ام را با یاد تو می گذرانم
من دشت آرزوها را یک نفس می دوم تا رویاهایم را با تو کامل کنم
اکنون می خواهم برای تو و رویاهایم غزل بسرایم
کجاست نگاه مهربان تو که سخت محتاج آنم؟
کجاست نفسهای سبزت که عالمی را گلستان کند؟
ببخش اگر در آفتابی ترین روزهای عمرم خورشید را نادیده گرفتم و روی تمام خاطره های
قشنگم خط قرمز کشیدم
ببخش اگر با دیدن ستاره باران آسمان عاشق نشدم و سبد سبد ستاره نچیدم
ببخش اگر لابلای صفحه های زمستانی تقویم زندگی ام گم شدم و به بهار نرسیدم
ببخش اگر در گذر از پیچ و خمهای زندگی همیشه به بن بست رسیدم و فراموش کردم را
آسمان همیشه باز است.
سجاده و سعادت
سکوت و سادگی
و سیبی که ار فلق سرخ است
ســــــــــــــــــــــــــال نـــــــــــــــــــــو مـــــــــــــــــــــــبـــــــــــــــــارک
رساند.
آسمان خاطراتمان چه آبی و روشن است مثل آواز پرنده ها ،
مثل دوستی گلها با نگاه صبح
دستهامان را به شکرانه وصال بالا می بریم و عاشقانه فریاد می زنیم
خـــــــــــــــــــــــدا یــــــــــــــا شــــــــــــــــــــــکـــــــــــــرت
دل من گرفته است.
گفته بودی باز می گردی و من تختی از گلبرگهای گل سرخ برایت ساخته بودم ،
گفته بودی باز می کردی و من هر روز به یاد چشمانت ، آبی دریا را می نگریستم .
رفته بودی چون کبوتری سپید بال و برگشتی با سینه ای که بر آن شقایق نشانده بودی و من
در ازدحام گل و پرنده تو را تا ابدیت بدرقه کردم. . . . .
شود!
کاش دوستی های ما هم از قطرات باران آب میخورد تا امروز زمزمه دلتنگی و حسرتمان را بر
کاغذ ننویسیم.
خواهم به نفسهای گرم تو پیوند بزنم تا شاید تب سرد تنهایی در من فروکش کند.
زدم و چشمهایم برای غصه دل مهربانت ترانه سر داد.ای تمنای غریب دل،بیا تا به سردی
فاصله ها عادت نکنیم.
پنجره ها یکی بود و من چه بی پروا عـــــــــــشـــق و امــــــــید را پشت پنجره ها جستجو
کردم، اما امروز چه شد که پنجره ها برای همیشه بسته شد و خورشید زندگی ام غروب
کرد؟؟؟
